Toen ik Priscilla in de mist zag verschijnen, voelde ik de echo van oude legendes en tijdloze wijsheid. Dit portret werd mijn manier om haar stille kracht en mysterie te vieren, gevangen tussen licht en schaduw.
Tussen de nevels van het bos zag ik haar verschijnen — een vrouw die niet alleen wandelt in de natuur, maar er echt deel van uitmaakt.
Priscilla draagt een stille kracht, geworteld in oude wijsheid en verbonden met het mysterie van het leven. Haar aanwezigheid deed me denken aan de Witte Wieven: mythische vrouwen uit het Nederlandse volksgeloof, die tussen werelden bewogen en diepe geheimen kenden.
In dit portret zie ik Priscilla als een moderne belichaming van die legende — zacht, krachtig en ongrijpbaar tegelijk.
Voor mij is dit een Legacy Portrait: een persoonlijk kunstwerk dat het verhaal en de essentie van iemand vastlegt.
De magie van het licht, de mist en de nevel — ik was meteen betoverd door het mysterie dat samenkwam in dit moment. De vrouwelijke gestalte die de lantaarn vasthoudt, de boom die zacht en prachtig verlicht werd… Het voelde alsof alles samen smolt tot een stille, krachtige vertelling.
Wat dit beeld extra bijzonder maakt, is het contrast met de werkelijkheid: het waren de laatste momenten van de shoot, de zon ging snel onder en we mochten hier na zonsondergang niet meer zijn. De tijd tikte, en tussen de haast probeerden we nog één laatste beeld. Terwijl het andere model alvast onze props verzamelde, ontstond juist in die haast een sprookjesachtig moment.
Voor mij is het een herinnering dat schoonheid en rust soms ontstaan in de meest onverwachte situaties — een moment tussen tijd en stilte, waar heden en verleden elkaar raken en de natuur fluistert wat woorden niet kunnen zeggen.
Zoals de Witte Wieven tussen werelden liepen, zo voelde ook zij zich verbonden met kracht en kwetsbaarheid. Niet alleen zichtbaar, maar voelbaar.