Van een peer naar een parel — en een plek in het Mauritshuis
Soms begint iets groots met iets kleins
Soms is het een vluchtig moment. Een scroll op Instagram bijvoorbeeld. Ineens zag ik haar: het Meisje met de Parel, maar dan in een moderne fotografische interpretatie.
Het bleek een oproep te zijn van het Mauritshuis en Fabrique des Lumières om je eigen versie te maken met de naam “My girl with a pearl”, mijn radartjes begonnen te draaien. Ik twijfelde, zal ik meedoen? Dit beeld is zo bekend, zo perfect. Hoe kun je er iets van jezelf aan toevoegen zonder te verliezen wat het zo krachtig maakt?
Mijn zoektocht naar een eigen stem
Mijn eerste idee was klassiek, een ode aan Vermeer en het meisje himself. Mijn dochter Ilana als muze, een studio, zacht licht dat haar gezicht streelde, een gele top dat verwijst naar het origineel. Een turban die haar hoofd omsloot, een klassiek beeld in het moderne jasje van de huidige fotografie. Maar het voelde niet origineel genoeg, het was te netjes. Ik voelde dat ik meer wilde zeggen.
Zo werd het tweede beeld geboren — rauw, surrealistisch en met een fluisterende rebellie. Het meisje huilt, ze verzet zich, haar middelvinger opgestoken, maar niet luid. Stil, bijna ongemerkt.
“Wat als Vermeers meisje vandaag zou leven? Wat zou ze voelen, wat zou ze zeggen?”
STIL VERZET IN EEN CHAOTISCHE WERELD
Dit portret spreekt over onze tijd: verdeeldheid, chaos, machteloosheid. Het meisje in mijn beeld symboliseert zovelen die zich opgesloten voelen in systemen die niet voor hen zijn gemaakt.
En zo ontstond het tweede beeld in mijn reeks — een portret waarin het meisje niet langer slechts kijkt, maar spreekt. Ze huilt. Ze verzet zich. En ze fluistert met opgestoken middelvinger.
Het is mijn meest sprekende werk: een surrealistisch portret met een rauwe ondertoon. Een reflectie op de wereld van nu. Waar Vermeers originele meisje rust en verfijning uitstraalt, vroeg ik me af: Wat als zij vandaag zou leven? Wat zou ze voelen? Wat zou ze zeggen?
Haar blik toont verdriet én frustratie, niet om persoonlijke pijn, maar als weerspiegeling van een wereld die steeds verder verhardt — waarin empathie plaatsmaakt voor macht, onrust groeit en medemenselijkheid onder druk staat. Haar houding is subtiel, maar geladen: twee verborgen middelvingers vormen geen schreeuw, maar een stille daad van rebellie. Een fluistering van verzet.
Hoewel De Peer met de Parel werd gekozen door het Mauritshuis, blijft dit tweede beeld voor mij de essentie van wat ik als maker wil vertellen.
Dit beeld won een internationale prijs. Voor mij is het de kern van mijn werk: dat kwetsbaarheid en kracht samen kunnen bestaan, ook in stilte.
DE ONVERWACHTE HOOFDROL VAN EEN PEER
En dan… was daar ineens die peer. Via een WhatsApp-groepje van fotografen hoorde ik over een fotoclubopdracht: “Toffe peer.” En ineens viel alles op z’n plek.
Wat als ik een peer in de hoofdrol zette? Perenfiguur, parel… een stilleven vol knipogen. Een Peer met een Parel. Een ode aan het alledaagse, verpakt als klassiek icoon.
Ik speelde met het idee, maar deed nog niets. Tot ik in de supermarkt liep en zag dat de peren in de bonus waren. Dat was het zetje dat ik nodig had.
Niet de rijpste of de lekkerste peren gingen mee naar huis — maar de mooiste vormen. Modelmateriaal.
Een paar uur later lagen ze in mijn studio. Samen met een collectie aan parels. En ineens wist ik: dit moet het worden.
Ik bouwde het licht op zoals ik dat altijd doe. Laag voor laag, tot het schilderachtig aanvoelde. Welke hoek werkt? Moet de peer iets leunen? Welke parel glanst subtiel genoeg zonder te overdrijven?
Ik schoof, keek, twijfelde — en ineens zag ik het in mijn camera. Daar was ze: mijn Peer met de Parel.
VAN STILLEVEN NAAR GROTE DROMEN
Het was de grap, de knipoog, het beeld met het meeste lef en het minste pretentie. Maar blijkbaar sprak het aan. En hoe. Uit meer dan 2700 inzendingen wereldwijd koos het Mauritshuis dit beeld — mijn Peer met de Parel — als één van de zestig meest opvallende.
Het wordt nu digitaal tentoongesteld in het museum zelf — tussen grootheden, in een ruimte doordrenkt van kunstgeschiedenis. Dat moment voelde als een droom die uitkwam. Mijn werk, op een plek waar ik als kind alleen maar van kon dromen.
De avond van de opening was magisch. Niet alleen omdat mijn beeld daar hing, maar omdat we daar allemaal waren — kunstenaars, dromers, makers — ieder met een unieke visie. Iedereen werd in de spotlight gezet. Het voelde als een feest van creativiteit, van gedeelde passie en respect voor kunst in al haar vormen.
En toen was daar ineens het originele Meisje met de Parel, eindelijk in levenden lijve. Zo klein, zo stil, en toch zo groots. Een schilderij waar ik al zo lang tegenaan kijk, hing daar ineens voor me. Het raakte me onverwacht diep.
Ik verloor die avond een stukje van mijn hart aan het Mauritshuis — en die ervaring gun ik iedereen. Ga erheen. Echt.
HET BEGIN VAN EEN NIEUWE REIS
De Peer met de Parel werd niet het einde, maar juist het begin van een kleine reeks beelden. Zo maakte ik ook een portret waarin een slang zich om haar heen kronkelt — een stille verwijzing naar verleiding, transformatie en het onbekende. Het inspireerde me om verder te spelen met symboliek en verhalen rond iets ogenschijnlijk eenvoudigs.
En dat beeld? Die peer? Die kreeg karakter. Of dat hoop ik tenminste. Misschien zie jij er iets anders in. Een vrouw in stil protest. Een stilleven met een ziel. Of gewoon een grappige parodie met een gouden randje.
Wat je er ook in ziet, ik hoop dat je even blijft kijken. Misschien zelfs glimlacht.
Inmiddels heb ik ook ander fruit en groente in de hoofdrol gezet — zoals een bloemkool die z’n eigen verhaal vertelt. Zo blijft mijn fascinatie voor het alledaagse groeien en evolueren.
MISSCHIEN BEN JIJ HET VOLGENDE VERHAAL
Of er ooit nog een “volgend meisje met de parel” komt? Dat weet ik niet. Maar ik kijk wél uit naar het volgende meesterwerk dat ik mag uitbeelden — met de juiste persoon, of zelfs weer een voorwerp, als hoofdrolspeler. Zolang er maar een verhaal in zit. Wie weet… misschien ben jij dat verhaal wel.
Larissa